Zasady przechowywania nawozów naturalnych na obszarach szczególnie narażonych na zanieczyszczenia spowodowane przez azotany pochodzenia rolniczego regulowane są przepisami Unii Europejskiej tj. dyrektywą Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącą ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego.
 
Zgodnie z tą dyrektywą gospodarstwa położone na terenach szczególnie narażonych powinny posiadać zbiorniki do przechowywania nawozów naturalnych. Wymagania takie powinny być zawarte w programach działań obowiązujących w tych rejonach. W Polsce wyznaczono ogółem 21 tzw. obszarów szczególnie narażonych na azotany pochodzenia rolniczego (OSN). Ogólna ich powierzchnia wynosi ok. 2% powierzchni kraju (mapa; pobierz plik .pdf 45 KB).
 
Dyrektywa ta została wdrożona do prawodawstwa polskiego ustawą z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.). Na podstawie art. 47 ust. 7 w/w ustawy wydane zostały rozporządzenia dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej w sprawie wprowadzenia programów działań mających na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych zawierające programy działań, w których zawarto obowiązek przechowywania nawozów naturalnych w odpowiednich zbiornikach. Są to akty prawa miejscowego obowiązujące wszystkich rolników gospodarujących na terenach szczególnie narażonych na odpływ azotu z rolnictwa.
W/w dyrektywa nie narzuca metody magazynowania nawozów naturalnych. Zbiorniki na nawozy naturalne powinny:

- posiadać wystarczającą pojemność do składowania nawozów naturalnych na okres, gdy wywożenie na pola jest zabronione,
 
- zapobiegać przeciekom gnojówki lub gnojowicy do gruntu, tzn. być szczelne.