Nawozy organiczne

- nawozy służące poprawie jakości gleby, jej użyźnieniu. Utrzymują stały poziom próchnicy, zapobiegają jej ubytkom, sprzyjają rozwojowi mikroorganizmów.

Najbardziej znanym i powrzechnie stosowanym nawozem jest obornik, powstały z odchodów zwierzęcych i ściółki. Zawiera azot, fosfor, potas i inne ważne dla roślin składniki.

W oborniku w czasie jego powstawania i przechowywania zachodzą różnorakie procesy chemiczno-biologiczne. W skutek ich powstaje naturalny nawóz w formie jednolitej, ciemnej, warstowej masy o charakterystycznym zapachu, głównie amoniaku, powstającego z utleniającego się azotu.

Stopień utleniania się poszczególnych składników, a także fermentacji zależy od sposobu przechowywania obornika. Najkorzystniejsze jest przechowywanie obornika z ograniczeniem dostępu tlenu, czyli w miejscach zagłębionych, lub z wykorzystaniem izolacyjnych nakryć. W takich przypadkach zachodzą procesy beztlenowe, sprzyjające zmniejszeniu strat azotu oraz poprawie fermentacji.

Pomimo korzystnego dla obornika przechowywania go bezpośrednio wraz ze zwierzętami, które na bieżąco dostarczają świeżych substancji do jego produkcji, nie jest to właściwe ze względu na możliwe pogarszanie się stanu zdrowia zwierząt, ich higieny oraz jakości produktów od nich uzyskiwanych, np. mleka.

Obornik wywożony na pole powinien być przyorywany na głębokość do kilkunastu cm. Zbyt głębokie przyoranie spowalnia jego rozkład, natomiast zbyt płytkie przyspiesza.

Odpływający z obornika, lekko przefermentowany i zmieszany z innymi substancjami mocz tworzy gnojówkę, ktora powinna spływać do specjalnego zbiornika, o nieprzepuszczalnych ściankach i dnie, umieszczonym z dala od źródeł wody, np. studni i ograniczonym dostępem powietrza.